ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਹਰੀਆਂ-ਭਰੀਆਂ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰ ਦੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੰਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਰਾਮਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਮੀਤ ਸਿੰਘ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਮੀਤ ਇੱਕ 25 ਸਾਲ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੀ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਪਿੰਡ ਦੇ ਇੱਕ ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ ਕਿਸਾਨ ਸਨ। ਮੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਸਾਫ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੀਤ ਆਪਣੇ ਟਰੈਕਟਰ ‘ਤੇ ਖੇਤ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਕੂਲ ਦੇ ਗੇਟ ‘ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ‘ਤੇ ਪਈ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਸਿਮਰਨ ਸੀ, ਜੋ ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਆਈ ਸੀ ਅਤੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣ ਕੇ ਆਈ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਹੁਤ ਖੂਬਸੂਰਤ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਸੁਕੂਨ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਦੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਟ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਿਤਾਬਾਂ ਸਨ।
ਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਟਰੈਕਟਰ ਹੌਲੀ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕੁੜੀ ਕੌਣ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਕਿਉਂ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਮੁਲਾਕਾਤ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਬਦਲ ਦੇਵੇਗੀ।
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਮੀਤ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸਿਮਰਨ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਦੀ ਭਤੀਜੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਜਲੰਧਰ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਆਈ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਬੀ.ਐਡ. ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪੜ੍ਹੀ-ਲਿਖੀ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਕੁੜੀ ਸੀ। ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਆਂ-ਨਵੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੀਤ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਜੱਸੀ ਨੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਅਧਿਆਪਕ ਆਈ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਹੈ। ਜੱਸੀ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਵੀ ਖੇਡਦੀ ਹੈ। ਮੀਤ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸਿਮਰਨ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਦਿਲ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੈਸਾਖੀ ਦਾ ਮੇਲਾ ਲੱਗਾ। ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸਨ ਅਤੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੀਤ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਝੂਲੇ ਝੁਲਾ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੀਤ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਕਰਕੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ “ਸਤ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ” ਕਿਹਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਗੱਲਬਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਚੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਵੀ ਉਸੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਿਮਰਨ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਜੱਸੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੱਸੀ ਬਹੁਤ ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਬੱਚਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੀਤ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਮਹੀਨੇ ਗੁਜ਼ਰਦੇ ਗਏ ਅਤੇ ਮੀਤ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਡੂੰਘੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਮਿਲਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਮੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਗ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੀਤ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵਹਿ ਰਹੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ‘ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਸਮਾਨ ਲਾਲ ਅਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮੀਤ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੀਤ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹੋ। ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ?” ਮੀਤ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਸਿਮਰਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਪਿਛਲੇ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹਾਂ।”
ਸਿਮਰਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਪਰ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਆ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੀਤ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗੇ ਇਨਸਾਨ ਹੋ ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਦਗੀ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਸਮਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਇਹ ਸੋਚਣ ਲਈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।”
ਮੀਤ ਨੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਸਿਮਰਨ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਲਓ। ਮੈਂ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।”
ਕੁਝ ਹਫ਼ਤੇ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮੀਤ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਮੀਤ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਜੀ ਉਸਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅਮੀਰ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਤਾ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਿਮਰਨ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਰਹੇ। ਸਿਮਰਨ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਮੀਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ।
ਮੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਸਿਮਰਨ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਜੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੀ ਸੋਚਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਜੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।”
ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੀਤ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਅਮੀਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁੱਖ-ਸਹੂਲਤਾਂ ਮਿਲਣ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ, ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਘੱਟ ਹੋਵੇ।”
ਮੀਤ ਨੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇਗਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨਾਲ ਵੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਇੱਕ ਸਮਝਦਾਰ ਆਦਮੀ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸਮਝੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਜੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਗੇ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਮੀਤ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਜਗਤਾਰ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਮਨਜੀਤ ਕੌਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੀਤ ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ਾਦੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਗਤਾਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਬਲਦੇਵ ਭਰਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ਤਾ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਲੜਕਾ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁੱਖ-ਸਹੂਲਤਾਂ ਮਿਲਣ।”
ਮੀਤ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਅੰਕਲ ਜੀ, ਮੈਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਵੀ ਉਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸ਼ਾਇਦ ਬਹੁਤ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਸੱਚਾ ਦਿਲ ਹੈ ਜੋ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰੱਖੇਗਾ। ਮੈਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਾਂਗਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿਆਂਗਾ।”
ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਮਾਤਾ ਜੀ ਮਨਜੀਤ ਕੌਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਰੱਖੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਗਤਾਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤੀ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਵੀ ਖਿਆਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਸ਼ਾਦੀ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖੇਡ ਸਕਦੇ।”
ਜਗਤਾਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸੋਚਿਆ। ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਪੈਸਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਬੇਟੀ, ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੀਤ ਨਾਲ ਸ਼ਾਦੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?”
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹਾਂ ਪਾਪਾ ਜੀ। ਮੀਤ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗਾ ਇਨਸਾਨ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗੀ। ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਘਰ ਜਾਂ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।”
ਜਗਤਾਰ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਠੀਕ ਹੈ ਬੇਟੀ। ਜੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਮੀਤ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਦੀ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।”
ਪੂਰਾ ਪਿੰਡ ਮੀਤ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸ਼ਾਦੀ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਮੀਤ ਦੀ ਮਾਂ ਜੀ ਜਗਜੀਤ ਕੌਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਿਮਰਨ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਸੰਦ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਹੈ।”
ਪਹਿਲੀ ਰਸਮ ਸਗਨ ਦੀ ਸੀ। ਮੀਤ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਮਿਠਾਈਆਂ, ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ ਲੈ ਕੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਲਾਲ ਸੂਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੂਬਸੂਰਤ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੀਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।
ਫਿਰ ਮਾਇਆਂ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋਈ। ਮੀਤ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਸੀ। ਔਰਤਾਂ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਢੋਲ-ਢਮਾਕੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੀਤ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੇੜਿਆ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤੇ। ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਛੇੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈਆਂ।
ਆਖਰਕਾਰ ਸ਼ਾਦੀ ਦਾ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ। ਪੂਰਾ ਪਿੰਡ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਕਰੀਮ ਰੰਗ ਦਾ ਸ਼ੇਰਵਾਨੀ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਸੇਹਰਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਘੋੜੇ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਬਾਰਾਤ ਲੈ ਕੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬਾਰਾਤ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁਨਹਿਰੀ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਲਹਿੰਗਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਗਹਿਣੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਣੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਇੰਨੀ ਚੰਗੀ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਫੇਰੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ। ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਮੀਤ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਫੇਰੇ ਲਏ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਥ ਨਿਭਾਉਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਹੀ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਚੁਣਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ਾਦੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਖਾਣੇ-ਪੀਣੇ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਬੰਧ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਅਤੇ ਮੀਤ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਡੋਲੀ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋਈ। ਸਿਮਰਨ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਰੋਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਖੁਸ਼ ਰਹੋ ਬੇਟੀ। ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।”
ਸਿਮਰਨ ਮੀਤ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਈ। ਮੀਤ ਦੀ ਮਾਂ ਜੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਘੁਲਣਾ-ਮਿਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੀਤ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਖੇਤ ‘ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਾਥ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਮੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਬਾਰੇ ਸਿਖਾਇਆ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮੀਤ ਨੂੰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਅਤੇ ਨਵੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ।
ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬੱਚੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹਣ ਅਤੇ ਨਵੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਿੱਖਣ। ਮੀਤ ਨੇ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦਾ ਇੱਕ ਕਮਰਾ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਮੰਗਵਾਈਆਂ ਅਤੇ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਪਿੰਡ ਦੇ ਬੱਚੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸਨ। ਉਹ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਆਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਬਹੁਤ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ।
ਹਰ ਚੀਜ਼ ਠੀਕ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ ਪਰ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਆ ਗਈ। ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਸੋਕਾ ਪੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਫਸਲਾਂ ਸੁੱਕਣ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ। ਮੀਤ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੀ ਫਸਲ ਵੀ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਆਰਥਿਕ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ। ਮੀਤ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖੇਗਾ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਮੀਤ ਦੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੇਖੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੌਂਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੀਤ, ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਾਂਗੇ। ਮੈਂ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਤਨਖਾਹ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਘਰ ਦਾ ਖਰਚ ਚਲਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਘਬਰਾਓ ਨਾ।”
ਮੀਤ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਅਰਾਮ ਮਿਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਸਹੀ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਚੁਣਿਆ ਹੈ ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਵਕਤ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਸਾਥ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੀਤ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹਾਰੀ। ਉਸਨੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹੋਰ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਿਹਨਤ ਰੰਗ ਲਿਆਉਣ ਲੱਗੀ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਵੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਿਲਾਈ ਸਿਖਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸਿਲਾਈ ਕੇਂਦਰ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ ਜਿੱਥੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆ ਕੇ ਸਿੱਖ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਲਈ ਕੱਪੜੇ ਸੀ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਕਮਾਈ ਹੋਣ ਲੱਗੀ।
ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਮਾਂ ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਮੀਤ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਮੀਤ ਦੀ ਮਾਂ ਜੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਪੂਰਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਵੀ ਸਕੂਲ ਦਾ ਕੰਮ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਪਰ ਆਪਣੀ ਸਿਹਤ ਦਾ ਵੀ ਪੂਰਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਆ। ਮੀਤ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਨੌਂ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਬੇਟੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਮੀਤ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਦਾ ਨਾਂ ਰਾਜਵੀਰ ਰੱਖਿਆ। ਰਾਜਵੀਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰਾ ਬੱਚਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਲੱਡੂ ਵੰਡੇ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੀਤ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਵਧਾਈਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮੀਤ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੋਤਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਜੀ ਵੀ ਆਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਜਗਤਾਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮੀਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮੀਤ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕੀਤਾ।”
ਸਮਾਂ ਬੀਤਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਵੀਰ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ। ਮੀਤ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਰੰਗ ਲਿਆਉਣ ਲੱਗੀ। ਸੋਕੇ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਤੋਂ ਉਭਰ ਕੇ ਮੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸੁਧਾਰਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਧੁਨਿਕ ਤਕਨੀਕਾਂ ਅਪਣਾਈਆਂ ਅਤੇ ਡਰਿੱਪ ਇਰੀਗੇਸ਼ਨ ਸਿਸਟਮ ਲਗਾਇਆ। ਇਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਚਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਫਸਲਾਂ ਵੀ ਚੰਗੀਆਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਅਤੇ ਸਿਲਾਈ ਕੇਂਦਰ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸਫਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸੁਧਾਰ ਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕਈ ਬੱਚੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ ਸਨ। ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਹੁਣ ਆਤਮਨਿਰਭਰ ਬਣ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਾਜ ਸੇਵਾ ਲਈ ਇੱਕ ਪੁਰਸਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੀਤ ਨੇ ਵੀ ਪਿੰਡ ਦੇ ਹੋਰ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਖੇਤੀ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਸਿਖਾਏ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਕਿਸਾਨ ਸਮੂਹ ਬਣਾਇਆ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਕਿਸਾਨ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹੱਲ ਲੱਭਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੂਹ ਨੇ ਸਰਕਾਰੀ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਦਾ ਲਾਭ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਸਥਿਤੀ ਸੁਧਰਣ ਲੱਗੀ।
ਰਾਜਵੀਰ ਹੁਣ 5 ਸਾਲ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸਕੂਲ ਜਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਬੱਚਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਨਵੀਆਂ-ਨਵੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਮੀਤ ਰਾਜਵੀਰ ਨੂੰ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕੁਦਰਤ ਬਾਰੇ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ-ਦਾਦੀ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਸੱਚੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਗਜੀਤ ਕੌਰ, ਮੀਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਰਾਜਵੀਰ ਨੂੰ ਗੁਰਬਾਣੀ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੀ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਿਮਰਨ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੰਮੀ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਕਾਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?” ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਨੂੰ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਬੇਟਾ, ਅਸਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਡੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਪਰਿਵਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਹੈ।”
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਸਮਝ ਨਾਲ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਤਾਂ ਸੀ ਪਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਮੀਤ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਮੁੱਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਪੈਸੇ ਦੀ ਭੁੱਖ।
ਸਮੇਂ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਰਾਮਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਆਈਆਂ। ਮੀਤ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਕਾਰਨ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਪੱਧਰ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਵੀ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਹੈਲਥ ਸੈਂਟਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਸੜਕਾਂ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਵੀ ਬਿਹਤਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਮੀਤ ਨੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਯੁਵਾ ਕਲੱਬ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਕਲੱਬ ਰਾਹੀਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਕਬੱਡੀ, ਹਾਕੀ, ਅਤੇ ਵਾਲੀਬਾਲ ਦੇ ਮੈਚ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੁਣ ਨਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ ਸਨ।
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਵੈ-ਸਹਾਇਤਾ ਸਮੂਹ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਸਮੂਹ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਅਚਾਰ ਬਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਾਪੜ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਹੱਥ ਦੇ ਬਣੇ ਗਹਿਣੇ ਬਣਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੇਚੀਆਂ ਜਾਣ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਆਮਦਨ ਵਧਣ ਲੱਗੀ।
ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੀਤ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਬਹੁਤ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ। ਸਰਪੰਚ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਇੱਕ ਪੰਚਾਇਤ ਮੀਟਿੰਗ ਬੁਲਾਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮੀਤ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਲਗਨ ਕਾਰਨ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਨਾਮ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।”
ਜਦੋਂ ਰਾਜਵੀਰ 10 ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਮੀਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਉੱਚੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ 10ਵੀਂ ਤੱਕ ਹੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਅੱਗੇ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਵੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਭੇਜਣਾ ਪੈਣਾ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਫ਼ੈਸਲਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਭੇਜਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੀਤ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੀਤ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਸਕੂਲ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।”
ਮੀਤ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੋ ਸਿਮਰਨ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭੇਜਣ ਦਾ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਉਸਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੈ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇਣੀ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ।”
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨਾਲ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਾਪਾ ਜੀ, ਮੰਮੀ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾ ਕੇ ਪੜ੍ਹਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ।”
ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਮੀਤ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਬੇਟਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਾਣ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਹੋਸਟਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਕਰਵਾਵਾਂਗੇ ਅਤੇ ਤੂੰ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘਰ ਆ ਸਕੇਂਗਾ।”
ਰਾਜਵੀਰ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਹਿਲੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਲੱਗੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਸੀ। ਪਰ ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਮੀਤ ਰੋਜ਼ ਫ਼ੋਨ ‘ਤੇ ਉਸਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੌਂਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਨਵੇਂ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਢਲਣਾ ਸਿੱਖ ਲਿਆ।
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜਵੀਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਮਿਲੀਆਂ। ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ, ਕੰਪਿਊਟਰ ਲੈਬ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ, ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਮੈਦਾਨ – ਸਭ ਕੁਝ ਉਪਲਬਧ ਸੀ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਾਇਦਾ ਉਠਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਹਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲੇ ਨੰਬਰ ‘ਤੇ ਆਉਣ ਲੱਗਾ।
ਪਰ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨਾਲ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਜੀ ਦੀ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਰਾਜਵੀਰ ਦੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਗਿਆਨ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਿਤਾ ਹੋਈ। ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਸੋਲਰ ਐਨਰਜੀ ਦਾ ਇੱਕ ਮਾਡਲ ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹੱਲ ਦੇ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਪਹਿਲੇ ਨੰਬਰ ‘ਤੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸਟੇਟ ਲੈਵਲ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਿਤਾ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ।
ਜਦੋਂ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸੀ ਤਾਂ ਮੀਤ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਮੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਬੇਟਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਨਾਮ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ‘ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।”
ਜਦੋਂ ਰਾਜਵੀਰ 12ਵੀਂ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਦੀ ਤਬੀਅਤ ਅਚਾਨਕ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਮੀਤ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਲੁਧਿਆਣੇ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲ ਲੈ ਕੇ ਗਏ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਈਪਾਸ ਸਰਜਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਇਹ ਮੀਤ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸਮਾਂ ਸੀ। ਸਰਜਰੀ ਬਹੁਤ ਮਹਿੰਗੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇੰਨੇ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਏ। ਹਰ ਘਰ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਮਦਦ ਆਈ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਸਵੈ-ਸਹਾਇਤਾ ਸਮੂਹ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਬਚਤ ਵਿੱਚੋਂ ਪੈਸੇ ਦਿੱਤੇ।
ਰਾਜਵੀਰ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਛੱਡ ਕੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਆਪਣੀ ਕਾਲਜ ਦੀ ਫੀਸ ਦੇ ਪੈਸੇ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਰਾਜਵੀਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, “ਬੇਟਾ, ਤੇਰੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ।” ਪਰ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੰਮੀ, ਮੇਰੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਦਾਦਾ ਜੀ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।”
ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਠੀਕ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਏ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਵਕਤ ਵਿੱਚ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਹੋ।”
ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੀ 12ਵੀਂ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਅੰਕਾਂ ਨਾਲ ਪਾਸ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ 95% ਅੰਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਦਸਵੇਂ ਨੰਬਰ ‘ਤੇ ਆਇਆ। ਇਹ ਪਿੰਡ ਰਾਮਪੁਰਾ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਸੀ।
ਰਾਜਵੀਰ ਨੂੰ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੇ ਇੱਕ ਨਾਮੀ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਐਗਰੀਕਲਚਰਲ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਲਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਮੀਤ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੇਟਾ ਆਪਣੀ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁਲਾਇਆ।
ਕਾਲਜ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਾਜਵੀਰ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਮੋਬਾਈਲ ਐਪ ਬਣਾਈ ਜੋ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮੌਸਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤਾਂ, ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਖੇਤੀ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਐਪ ਵਰਤਣੀ ਸਿਖਾਈ।