ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕਹਾਣੀ
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਜਸਪਾਲ ਸਿੰਘ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੀ ਪੰਜ ਏਕੜ ਜ਼ਮੀਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਣਕ ਤੇ ਧਾਨ ਦੀ ਫਸਲ ਬੀਜਦੇ ਸਨ। ਜਸਪਾਲ ਇੱਕ ਮਿਹਨਤੀ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਉੱਠ ਕੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਾਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਸੀ।
ਉਸੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਕੌਰ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਪਕ ਸਨ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਬੀ.ਏ. ਤੱਕ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨਾਰ ਅਤੇ ਅੰਗੂਰਾਂ ਦੀ ਖੇਤੀ ਕਰਵਾਉਣ ਦੇ ਨਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਸਿੱਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਜੈਵਿਕ ਖੇਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਰੱਖਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਹੋਰ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਕਿਸਾਨੀ ਮੇਲਾ ਲੱਗਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਜੈਵਿਕ ਖੇਤੀ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸਟਾਲ ਲਗਾਇਆ ਸੀ। ਜਸਪਾਲ ਵੀ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਸਟਾਲ ਤੇ ਰੁਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਜੈਵਿਕ ਖੇਤੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਬੜੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕੀੜੇਮਾਰ ਦਵਾਈਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਫਸਲ ਉਗਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਜਸਪਾਲ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਖੇਤ ਆ ਕੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਸਿਮਰਨ ਮੰਨ ਗਈ। ਅਗਲੇ ਹਫਤੇ ਉਹ ਜਸਪਾਲ ਦੇ ਖੇਤ ਗਈ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਜਸਪਾਲ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੁਦਰਤੀ ਖਾਦ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਉਪਜਾਊ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਆਉਣੇ-ਜਾਣੇ ਲੱਗ ਗਏ। ਜਸਪਾਲ ਨੂੰ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨੀ ਅਤੇ ਲੱਗਨ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਵੀ ਜਸਪਾਲ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਸਾਦਗੀ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘੰਟੇ ਬਿਤਾਉਂਦੇ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦੇ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਣਕ ਦੀ ਫਸਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਸਿਮਰਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਅਰਥ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨਾ… ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।”
ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਲਾਲੀ ਆ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, “ਜਸਪਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਿਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਇਹੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ।”
ਦੋਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਰ ਹਰ ਪ੍ਰੇਮ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਿਸੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜਸਪਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਾਧਾਰਨ ਕਿਸਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕੇਗਾ।
ਜਦੋਂ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਜਸਪਾਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਮਨ੍ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। “ਬੇਟੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਹੈ ਅਤੇ ਘੱਟ ਆਮਦਨ। ਤੂੰ ਪੜ੍ਹੀ-ਲਿਖੀ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਵਿਆਹ ਕਿਸੇ ਵਧੀਆ ਨੌਕਰੀ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਕਰਾਂਗਾ।”
ਸਿਮਰਨ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਜਸਪਾਲ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਿਮਰਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰ ਕੇ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ ਕਿ ਕਿਸਾਨੀ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਮਨਾਵਾਂਗਾ।”
ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਜੈਵਿਕ ਖੇਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਣਾ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਕੁਦਰਤੀ ਖਾਦ ਬਣਾਈ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਚਤ ਲਈ ਟਪਕ ਸਿੰਚਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਲਗਾਈ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ।
ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਫਸਲ ਆਈ। ਜਸਪਾਲ ਦੀ ਜੈਵਿਕ ਕਣਕ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਆਮ ਕਣਕ ਨਾਲੋਂ ਦੁੱਗਣੀ ਕੀਮਤ ਮਿਲੀ। ਉਸਨੇ ਇਹ ਫਸਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਚੀ ਜੋ ਜੈਵਿਕ ਉਤਪਾਦ ਖਰੀਦਦੀਆਂ ਸਨ।
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਹੋਰ ਕਿਸਾਨ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਏ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਇੱਕ ਕਿਸਾਨ ਸਮੂਹ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਜੈਵਿਕ ਖੇਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਂਡ ਨਾਮ ਵੀ ਬਣਾਇਆ – “ਪੁਰਾਤਨ ਪੰਜਾਬ।”
ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ। ਜਸਪਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਿਹਨਤੀ ਕਿਸਾਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ ਜੋ ਪਰੰਪਰਾ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕਤਾ ਨੂੰ ਜੋੜਨਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਖੁਦ ਜਸਪਾਲ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਲੱਗਨ ਦੇਖੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਗਲਤ ਸੋਚਦਾ ਸੀ। ਜੇ ਤੂੰ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ।”
ਜਸਪਾਲ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਪੈਰ ਛੋਹੇ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਾਂਗਾ। ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਪਿੰਡ ਬਣਾਵਾਂਗੇ।”
ਜਲਦੀ ਹੀ ਜਸਪਾਲ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ। ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਜਿਹੀ ਦਾਵਤ ਰੱਖੀ ਗਈ।
ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਪ੍ਰੋਸੈਸਿੰਗ ਯੂਨਿਟ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਜਿੱਥੇ ਜੈਵਿਕ ਆਟਾ, ਦਾਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਤਪਾਦ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਲੱਗੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੈੱਬਸਾਈਟ ਵੀ ਬਣਾਈ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਸਿੱਧੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਖਰੀਦਦਾਰੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਪਿੰਡ ਦੇ ਹੋਰ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵजारी रखें17:31ੀ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਮਿਲੀ। ਜਿਹੜੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀਆਂ ਲੱਭਣ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਜਸਪਾਲ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਅਰਵਿੰਦਰ ਰੱਖਿਆ। ਛੋਟਾ ਅਰਵਿੰਦਰ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਸਿੱਖਦਾ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਸਪਾਲ, ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਅਰਵਿੰਦਰ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਸਿਮਰਨ, ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਸ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਪਰ ਤੂੰ ਆਈ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਬਦਲ ਗਈ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਪਰੰਪਰਾ ਅਤੇ ਤਰੱਕੀ ਇਕੱਠੇ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।”
ਸਿਮਰਨ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, “ਜਸਪਾਲ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਅਸਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਸੱਚੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝਾਇਆ।”
ਛੋਟਾ ਅਰਵਿੰਦਰ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖਿੱਲਖਿੱਲਾ ਪਿਆ। ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਣਕ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਝੂਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਗਲੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਿਖਲਾਈ ਕੇਂਦਰ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਕਿਸਾਨ ਵੀ ਆ ਕੇ ਜੈਵਿਕ ਖੇਤੀ ਸਿੱਖਣ ਲੱਗੇ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਖਾਸ ਸਿਖਲਾਈ ਕਾਰਜਕ੍ਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਵੀ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਿੱਚ ਆਤਮਨਿਰਭਰ ਬਣ ਸਕਣ।
ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ “ਸਰਵੋਤਮ ਕਿਸਾਨ ਯੁਗਲ” ਦਾ ਪੁਰਸਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਟੇਜ ਤੇ ਪੁਰਸਕਾਰ ਲੈਣ ਗਏ, ਜਸਪਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਹਰ ਉਸ ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਹੈ ਜੋ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।”
ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਰੱਖੀ, “ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨਾ ਹੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਅਸਲੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣ ਵਿੱਚ ਹੈ।”
ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿੰਡ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਰੱਕੀ ਸ਼ੁਦਾ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਸਗੋਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਸਿੱਖਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਜਸਪਾਲ ਅਤੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇਹ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਵਧੀਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ।
ਅੱਜ ਵੀ ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸਾਨੀ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਵੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਕਹਾਣੀ ਅੱਜ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹਰ ਫਸਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਨਵੇਂ ਸਵੇਰ ਦੇ ਨਾਲ।
